ورزش بوشهر: چرا باید ایرانجوان بوشهر و شاهین بوشهر را دوست داشته باشیم، بخاطر چهارتا سنگ و گچ و سیمان که روی هم گذاشتهاند و اسمش باشگاه است و یا بخاطر ایرانی که جوان است و شاهینی که قرار است بلند پرواز باشد و بیش از ۷۰ - ۸۰ سال از عمرشان میگذرد، حتما نه این دوست داشتنها فقط برای این است که خود ما آن را ساختهایم مثل دلبندی پدر به پسر و عظمت مادرانهای که در سرما و گرما دست بدست برای حفظش آن را در بغل کرفتهایم که احساس تنهائی نکند اصلا میشود در یک چشم بهم زدن از هر آنچه که در اوراق درباره این دو باشگاه نوشتهاند عبور کرد اما یک خط قرمز همیشه مانع است ما بوشهریها وظیفه داریم که این دو باشگاه را دوست داشته باشیم چون میخواهیم زندگی کنیم و این دو باشگاه قسمتی از زندگی ما هستند، ایرانجوان ، ایرانجوان است حالا میخواهد پیر باشد یا جوان و شاهین، شاهین است حالا با عامری و یا نوین و تابان و یا هر پسوند و یا پیشوند هر نام دیگر، این ارزشها و دوست داشتنها را در کجا باید تعریف کنیم چگونه به دستگاههای بالادستی باید بفهمانیم اگر بچههای این شهر و استان حتی هنگامیکه در گهواره هستند بوی فوتبال و زمینهای خاکی فوتبال محله میدهند. خیلیها در این باشگاهها آمده و رفتهاند، رفتگان را خدا بیامرزد اما چرا آنهائیکه هستند و با اخلاص و کوچکترین توقعی جانن و مالن در خدمت فوتبال هستند باید آزرده خاطر شوند، فرض کنید ایرانجوان کواریزاده را از دست بدهد و یا شاهین عامری ناصری را نداشته باشد آن وقت باید منتظر باشیم که بادهای ناموافق کشتی ما را بکجا خواهد برد، وقتی مسئولین فوتبال آنطور که شما میخواهید درک نمیکنند و چراهای شما در نطفه دق میکند و میمیرد لااقل سعی کنیم کسانیکه با عشق به این شهر و فوتبال از همه چیز خود گذشتهاند مثل نگینی که به انگشتر زیبائی میدهد در میان انگشتان دستهای خود نگهداریم و به ارزشهای بیمنت آنها احترام بگذاریم که میگذاریم اما هنوز هم بیشتر.